wp51b9d606.png
wp555c6f30.png
wpd9648b7b.png
wp5a50dd9f.png
wp3fb19390.png
wp167036d5.png
wpa6cb2170.png
wp23119227.png
wpa1c09b14.png
wpdfc5141b.png
wpcbdcb82d.png

© 2008 VREAK Holebitheater

 

wpe7d545a0.png

Ontworpen door Serif

wp19909d54_0f.jpg

wp309350bf_0f.jpg

wpe361eb12.png
wp32a6da13.png
wpf8b46f56.png
wp6079da35.png

 

wp87c43322_0f.jpg

wp86e0b939_0f.jpg

wp6252cdb7_0f.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Proficiat aan alle medewerkers van deze productie!

 

Vernieuwend was zeker de interventie van Deuxmusic, mooie stemmen en krachtig door hun eenvoud. Muzikaal begon het vertrouwd te klinken (terugkerende melodie) en de decorwisseling was voor de toeschouwer niet meer storend maar het werd een leuk moment. De teksten volledig begrijpen lukte mij niet altijd maar het was wel duidelijk dat ze verband hielden met het stuk.

 

Het script was degelijk uitgewerkt. Het spoorde aan tot nadenken over dit onderwerp en dit op een moment dat draagmoederschap actueel in het nieuws was.

Er was een evenwichtige logische opbouw met een mix van dramatische en komische elementen.

De levens van de twee koppels vloeiden niet in elkaar zoals veel toeschouwers dachten te kunnen voorspellen. Het heeft een open einde. Nieuwsgierig hoe het verhaal verder gaat.

 

Alle acteurs konden de zaal zeker bekoren.

De dans juist voor de pauze was zeer mooi uitgevoerd.

De scène met Vera in het witte kleed met rode vlek bracht verwarring in de zaal. Was het de bedoeling om na de voorstelling discussie uit te lokken?

 

De reacties van het publiek waren unaniem positief. Ze zeggen altijd na een volgende opvoering: “Het is al het beste stuk tot hiertoe.”

 

Kan het dan nóg beter?